Starszy brat

A przecież asystenci to młodzi ludzie, którzy sami potrzebują jeszcze formacji. „Nie wolno powierzać im zadań, którym nie będą w stanie podołać – tłuczmy ks. Krzysztof Szymczak SDB, dyrektor poznańskiej wspólnoty św. Jana Bosko. – Oni raczej funkcjonują wśród młodych, jak starszy brat w rodzinie. Rozmawiają, pomagają, towarzyszą, ale nie mogą odpowiadać za organizację dzieła, od tego są starsi współbracia. To ich asystenci obserwują, uczą się, to oni powinni być dla nich przykładem.”

Mimo że asystenci sami jeszcze podlegają formacji, ich rola jest jednak nie do przecenienia wśród młodzieży, po pierwsze dlatego, że są niewiele starsi od swoich podopiecznych. W rodzinie też naśladuje się starsze rodzeństwo i jemu chce się dorównać o wiele częściej niż rodzicom. Być może dzięki tej niewielkiej różnicy wieku asystenci także o wiele lepiej rozumieją młodzież i jej problemy, a także stają się bardziej autentycznymi świadkami wiary wśród niej. To dlatego posyłani są tam, gdzie ich obecność może mieć ogromne znaczenie, np. do nowicjatu czy oratoriów.
Kleryk Franciszek Janyga na przykład jest „starszym bratem” nowicjuszy w Kopcu. Tryska radością i poczuciem humoru. „Co ja tu robię? Wszystko to, co nowicjusze. Dzielę z nimi czas podczas modlitwy, rekreacji, posiłków, mam z nimi zajęcia… I właśnie muszę gonić, bo zaraz się zaczynają.”

Bardziej rozmowny okazuje się kleryk Mateusz Krzywda ze wspólnoty św. Jana Bosko z Lubina. Z zapałem opowiada o swojej obecności w oratorium, o grze w bilard, piłkarzyki, o organizowanych dla setek młodzieży z gimnazjum tzw. Stacjach Bosko, całonocnych spotkaniach formacyjno-rekreacyjnych, o tym, że dzieci przychodzą do oratorium tylko w soboty a młodzież w ciągu tygodnia… I o tym, że asystencja dała mu nadzieję, że młodzi ludzie wciąż potrzebują salezjanów. „A właściwie nie salezjanów – poprawia się po chwili – ale Jezusa Chrystusa, którego im przynosimy”.
Nieco inne doświadczenia ma kleryk Jacek Szwaj, ale i jego asystencja wygląda trochę inaczej. Co prawda zajmuje się też ministrantami i scholą w parafii, ale głównie czas poświęca na studiowanie muzyki rozrywkowej na Akademii Muzycznej. Tam jego obecność wzbudza niemałe zdziwienie, a i środowisko nie zawsze jest przyjazne i rozumiejące nauczanie Kościoła, o powołaniu nie wspominając. Jest to więc bardzo trudna asystencja, ale niesłychanie ważna. Bo gdyby nie on, to być możne ci młodzi, z którymi się spotyka nie mieliby szansy zadać ważnych pytań, nie zmusiliby też jego samego do zastanowienia się nad odpowiedziami.

Wystarczy być
Czy dziś wystarczy tylko być wśród młodych, czy trzeba mieć wiedzę, elokwencję, odpowiednie argumenty? Czy ksiądz Bosko się mylił? Czy czasy aż tak się zmieniły? Na pewno inna jest obecność wśród młodych, którzy sami garną się do Kościoła i wśród tych, którzy go atakują czy nie rozumieją, ale nie ulega wątpliwości, że i jedni, i drudzy potrzebują obecności drugiego, kochającego człowieka. Potrzebują miłości, najpierw rodziców, a później także wychowawców i przyjaźni innych młodych. I to się nie zmienia, bez względu na czasy. Nawet jeśli obecność ma być „tylko” znakiem sprzeciwu. Może czasami nie trzeba słów czy czynów…

Czasami starszego brata się nie rozumie, kłóci się z nim, obraża na niego, złości. Ale jak dobrze go jednak mieć.
Małgorzata Tadrzak-Mazurek – DON BOSCO

Dodaj swój komentarz:

komentuj jako gość lub zaloguj się	Podaj nam swoję imię, lub e-mail: Treść: